Ik haal haar vaak met de auto op mee te gaan naar de kerk en zo langzamerhand begin ik haar heel behoorlijk te kennen. Zo weet ik precies wat ze zal zeggen als ik een beetje aan de late kant ben. In de loop van april begon ze over haar vakantie te praten. Ze zou in augustus met vakantie gaan voor een week. Het was volgens haar “van de kerk” en het heeft een paar weken geduurd voor ik begreep waarop dat precies sloeg. Ze had het natuurlijk over dat interkerkelijke vakantiebureau in Lunteren, waarover ik het had in het vorige stukje. Ze had een formulier ingevuld en opgestuurd. Zij ging echt met vakantie…
Dat woord “vakantie” komt eigenlijk uit het Latijn en betekent leeg, onbezet. Je moet in je vakantie niets aan je hoofd hebben… Je moet helemaal leeg worden, leeg van de dagelijkse besognes en leeg van je zorgen. Dat is de essentie! Gaat iedereen eigenlijk op vakantie? Dat lijkt soms wel eens zo. Mijn moeder zei dat vroeger altijd als voor televisie en radio gewaarschuwd werd voor vakantiefiles. Honderdduizenden Nederlanders zouden het komend weekend op vakantie gaan. Iedereen ging weg… behalve zij. Dat laatste zei ze er dan niet bij, maar ik kon het haar horen denken.
Ze liet zich absoluut niet overtuigen door mijn mededeling dat 15 miljoen Nederlanders (het is al even geleden) min die paar honderdduizend nog steeds ongeveer 15 miljoen zijn, en dat dus het overgrote deel van de mensen op zo’n dag niet op vakantie gaat, maar thuis blijft. Het kan natuurlijk best zijn dat die al eerder weg zijn geweest, of later nog gaan. Veel mensen hebben grote moeite om leeg te worden, zelfs als ze op vakantie zijn. Zij zitten verstrikt in hun werk, of in problemen met hun partner, met ouders of kinderen. Ze hebben schulden waarvoor ze geen oplossing zien, of ze zijn gewoon verstrikt in hun eigen denken. Dan ontstaat er spanning, “stress” zoals dat in goed Nederlands heet. Zoiets voel je in je nek, of in je schouder, in je rug of in je hoofd. Die spanning moet eruit: je moet ontspannen. Dat geldt ook voor zieken, voor bejaarden, voor invaliden. Voor hen is het vaak extra moeilijk om leeg te worden. Hoe kan dat nu ook, bijvoorbeeld als je altijd pijn hebt… Daarom is het zo geweldig, dat er organisaties zijn en mensen die proberen zieken, ouderen, invaliden vakantie te laten hebben, zoals het Rode Kruis en… zoals het vakantiebureau van de kerken.
Toen ze net terug was van haar week vakantie, haalde ik haar op voor de dienst in de Grote Kerk. Zij zag er goed uit en begon meteen over Lunteren. Ze klonk enthousiast. Het was fantastisch geweest: mooie kamers en een heel goede verzorging, echt heel goed hoor… Ik hoorde aan haar stem dat ze eigenlijk iets wilde toevoegen, maar bij nader inzien vond dat ze dat toch maar niet moest doen. “Maar…?” vroeg ik bemoedigend...“Ach”, zei ze, “weet je, ik ben een ouderwetse Hollandse, en ik houd van gebonden soep met vlees en van die heerlijke kruimige aardappels met lekkere saus.” Ze staarde door de voorruit, “…maar dat was daar niet. Het was meer modern, zie je, wel goed, hoor, en ook lekker, maar …”
Gelukkig waren de broodmaaltijden helemaal naar tevredenheid geweest en ook verder was alles fantastisch… Ik heb me voorgenomen een vriendelijke brief te schrijven aan het vakantiebureau… o.a. over gebonden soep en over kruimige aardappels…