Er zijn mensen die telefoneren heerlijk vinden, èn er zijn mensen die daar heel anders over denken. Er zijn er ook die telefoonvrees hebben. Zij durven een rinkelende of een op andere wijze geluid voortbrengend apparaat niet op te pakken, en durven ook niet zelf iemand op te bellen. Dat is een lastige kwaal in de huidige tijd in onze maatschappij en ik heb geen idee om hoeveel mensen dat nu eigenlijk gaat.
Telefoongesprekken voeren… geweldig! Met zo’n telefoon heb je de meest bijzondere ontmoetingen. Telefoneren is een heel spannende bezigheid, en wat mij betreft hoeft daar helemaal geen beeldschermpje bij want dan kun je immers geen gekke gezichten meer trekken tijdens het gesprek. Nee, ik vind zo’n gezichtsloze verbinding bij dat telefoneren wel goed. Een beetje afstand moet er blijven. Dat vind ik tenminste wel, vooral bij het krijgen van allerlei informatie waar je helemaal niet om verlegen zat, laat staan dat je erom gevraagd hebt.
Zo krijg ik regelmatig allerlei uitermate vriendelijke dames aan de lijn van wie mij pas na enige tijd blijkt dat ze iets willen verkopen. Meestal snap ik niet wàt ze me willen verkopen. Naarmate ik me van steeds bottere taal ga bedienen, worden zij steeds vriendelijker. Ze hebben daar duidelijk een cursus voor gevolgd. Ik versta hen uitstekend maar ik begrijp hen niet, ik moet vaak mijn geweten geweld aandoen om zulke lieden tot bijna het onfatsoenlijke toe dringend te ontraden onze verbinding in stand te houden, maar ik doe dat wel.
Ik heb ook regelmatig iemand aan de lijn die meteen begint te schreeuwen. Hem begrijp ik goed, want even later blijkt steeds dat hij in zeer opgewonden toestand antwoorden heeft gegeven op vragen die ik nog niet gesteld had. Dat is mijn jongste kleinzoon in Frankrijk, die mijn Nederlands heel goed verstaat maar ja… ik versta helemaal niets van zijn Frans. Dat is nog eens een gesprek! Ach ziet u, een goede communicatie tussen twee personen hangt af van de intentie van de gesprekspartners! Dat is altijd al zo geweest en het zal altijd zo blijven.
Zo zijn er ook heel wat mensen die zelfs helemaal geen communicatie willen met degene die hen opbelt, maar ze hebben wel de goede bedoeling ervoor te zorgen dat de opbeller een mooi en opbouwend gesprek kan voeren met een ander. ‘Ik verbind u door’, zegt dan een blijde stem tegen de opbeller. Je krijgt van zo’n ervaring soms echt een warm gevoel van binnen, ik tenminste wel. Daar is nu eens iemand die de bedoeling heeft je in contact te brengen met de juiste persoon, en soms krijg je ook nog een mooi stukje Mozart te horen, echt waar!
Ja, ik kan er dan grapjes over maken, maar het gaat in het leven om contact met de juiste personen, en vaak valt het niet mee om dat tot stand te brengen. Bij kabinetsformaties hebben we daarvoor in ons land een informateur nodig; dat hebt u vast wel gemerkt. Zo’n informateur doet eigenlijk niets anders dan informeren, en een goede informateur begint natuurlijk met korte wachttijden en een rustig stukje Mozart… Iedere goede luisteraar begrijpt het dan meteen: “ik ben van plan u door te verbinden…”, betekent dat.
In het gewone leven zijn verbindingen van levensbelang. Het betekent dat leven als mens zonder die verbindingen niet goed mogelijk is. Iemand zonder verbindingen, of het nu gaat om verbindingen per telefoon, per post of e-mail, of in een gesprek met familie of vrienden… die kan eigenlijk niets beginnen, die is echt nèrgens! Als je eenzaam bent geworden, heb je geen verbindingen meer… dan is je netwerk ‘gecrashed’. Zo heet dat in computertermen tegenwoordig.
Voor het pas ingeluide jaar 2007 wens ik ons allen goede verbindingen toe, in familiekring, in uw werkkring, en ook in de kerk. En mochten uw verbindingen gecrashed zijn… dan is er in kerkelijke kring altijd iemand te vinden die u graag doorverbindt!