Boven, van, Maartje… zo staat ze in mijn agenda, onder de b en onder de M. Tja, hoe anders? Ik heb het wel geprobeerd hoor, maar haar achternaam… nee, die heb ik echt nooit kunnen onthouden. Die staat natuurlijk wel in die agenda van mij, maar waar? Hoe moet je die nou vinden als ik haar telefoonnummer nodig heb? En ik had dat nummer regelmatig nodig. Aan het alfabet heb je niets op die manier. Vandaar dat ik haar in mijn adreslijst met telefoonnummers geregistreerd heb zowel onder de b van boven als onder de M van Maartje.
Zij bewoonde namelijk de flat boven die van mijn schoonouders. Nee, eigenlijk zeg ik dat niet helemaal goed op die manier. Zij woont er namelijk nog steeds, maar mijn schoonouders niet meer. Die zijn overleden en liggen begraven met “uitzicht” op hun kerk aan de ene kant en hun flat aan de andere. Ja, ik geef het toe… het klinkt wat vreemd. Ze hebben dat plekje van tevoren uitgezocht, samen. Schuin achter hun graf ligt een kleindochtertje begraven dat heel jong gestorven is en eigenlijk nauwelijks geleefd heeft. Haar graf bezochten ze vaak en voorzagen het van bloemen. Samen hebben ze op het bankje vlakbij gezeten en het uitzicht bewonderd. Hier zouden ze dus komen te liggen…
Maartje wist dat allemaal wel. Ze kan nog steeds smakelijk lachen om die twee buren van vroeger, die daar wel vijftig jaar gewoond hadden. Ze had het geloof met hen gemeenschappelijk, al behoorden ze niet tot dezelfde kerk. Wat hadden ze met hun drieën vaak plezier gehad tijdens de vele kopjes koffie. En wat was dat toch eigenlijk een vreemd stel geweest; ze konden zo raar op elkaar reageren, maar ze hadden wel veel van elkaar gehouden… dat stond wel vast. Ze miste hen behoorlijk. En in de flat was het allemaal erg veranderd. Op hun plek woonde nu een jong stel met honden. Moet je nagaan… gróte honden... op een flát! Nou, dat was me een toestand. Daar moest ze toch wel erg aan wennen, hoor. En de andere buurman, met wie ze ook zo’n goed contact had… die was ook dood. Het veranderde allemaal zo snel, en het werd er niet beter op…
Zij moet nu zelf ongeveer tachtig zijn. Zo’n tien jaar geleden begonnen wij een beroep op haar te doen, bijvoorbeeld om pillen voor vader per week in een doos te rangschikken anders werd het niks met zijn medicijninname, want moeder, die dat vroeger deed, raakte het overzicht kwijt. En dan dat gedoe met die telefoon… Ja, als vooruitstrevende kinderen hadden wij bedacht dat onze ouders maar eens een nieuwe telefoon moesten hebben, veel minder zwaar dan die oude die nog met een koord aan één punt vast zat, een heel eind van hun zitplaatsen vandaan. Een telefoon met een luidspreker zodat ze samen tegelijk konden luisteren en praten met kinderen, kleinkinderen en kennissen… Het gemak dient toch de mens? Ja… dat had u gedacht. Technische genieën hebben bedacht dat je op moderne telefoons een knopje moet indrukken om de verbinding te verbreken. Dat was vroeger niet zo, en dus was het gevolg dat pa en ma voortdurend in gesprek waren, want ze vergaten het uitknopje in te drukken. En Maartje van Boven werd vele malen vriendelijk verzocht om beneden een knopje in te drukken, en de verbindingsmogelijkheid met onze ouders weer open te stellen.
Naarmate de jaren verstreken werd Maartjes dagelijkse bemoeienis met haar naasten van beneden omvangrijker. Ze deed het allemaal graag en op afstand hielden wij de zaak in het oog en we kwamen uiteraard veel vaker dan vroeger maar toch... Het ging allemaal nèt tot beide ouders een herseninfarct hadden gehad, en de één de ander niet meer kon sturen en het Maartje allemaal boven het hoofd groeide. Toen werd dit samenlevingsverband beëindigd.
We komen nog regelmatig bij Maartje van Boven. Geheel op eigen gezag heb ik haar onlangs bevorderd van “naaste” tot engel eerste klas. God zegene haar!