…van die fantasieën die door uw brein flitsen, als u bepaalde dingen hoort? Ik heb die vaak, gedachten die sterk door het moment worden bepaald, zo van… waarom ga ìk eigenlijk niet voor een lange tijd naar een Grieks eiland, en zij wel? En… Waarom heb ìk niet een voettrektocht door Europa gemaakt? En waarom zeil ìk eigenlijk de wereld niet rond? Ik houd toch zo van zeilen… Hebt u dat nu ook? Als u leest of hoort over de manier waarop sommige mensen hun leven invullen, dat u dan denkt ja, dàt had ik eigenlijk moeten doen, waarom heb ìk zoiets nooit ondernomen; dìe mensen doen het toch maar! Geweldig! Maar ja… zulke gedachten hebben bij mij eigenlijk nooit een zodanig vervolg dat ik echt in actie kom, dat ik daadwerkelijk ga doen wat ik op dat moment eigenlijk wìl. Nee, het blijven echt randverschijnselen van mijn normale gedachtepatroon, die mij alleen op sommige ogenblikken bezighouden.
Afgelopen december… tóén had ik het weer eens. Ik las op een gegeven ogenblik het Nieuws van Piet & Marijke Punt, van december 2002. De manier waarop zij de dingen zeggen en geloofszaken onder woorden brengen, is heel anders dan de mijne. Dat merkte ik meteen, ze spreken bijna een andere taal, maar ik versta hen wel. Zij hebben Bredase wortels en zijn in 1987 naar Bolivia vertrokken en hebben daar nu een kindertehuis en een trainingsschool. Behalve hun eigen kinderen hebben ze daar nog ruim 60 andere en nog zo’n 25 medewerkers. Geweldig is dat! Waarom heb ìk zoiets nooit gedaan, dacht ik toen, wat een prachtige diaconale activiteit. Dìe mensen… dìe doen het toch maar! Zij weten zich geroepen en ze hebben geantwoord, natuurlijk op hun eigen manier en in hun eigen taal.
Hebt u dat nou ook? Dat zoiets u een tijd door het hoofd kan spelen en dat u zich afvraagt hoe dat nou zit met zo’n roeping. Ben ik eigenlijk ook geroepen om ergens ver weg echt iets te doen? Zo ja, waarom zit ik dan nog hier? En zo nee, hoezo niet? Is mijn aandacht wel goed gericht? Luister ik eigenlijk wel goed? Neem nou zo’n Samuel in het oude testament. Dìe had toch ook even de tijd nodig om goed te luisteren. Hij lag onrustig in bed, want hij was helemaal gericht op Eli. Had Eli soms dorst? Had hij misschien honger? Lag hij wel goed? Zoiets slaapt niet ontspannen! Ademde Eli eigenlijk nog wel? En ’s nachts, als hij wakker schrok, dacht hij meteen… Eli… Misschien had hij iets nodig, misschien was hij uit bed gevallen, ja… dat kon toch? Hij was immers oud en blind. Maar wat Samuel echt moest doen, was gewoon de deuren van de tempel openen, en dan ècht open doen. Dat deed hij wel, elke morgen, maar ze kwamen kennelijk toch voor het vòlk als erg gesloten over, want “het woord des Heren was schaars in die dagen”, zo staat geschreven. En Samuel dééd open, kennelijk wijd open. Heel Israel kon door die opening naar binnen. Samuels roeping lag besloten in zijn antwoord, want “het woord van Samuel kwam tot geheel Israel”.
Welnee… We hoeven echt niet allemaal naar Bolivia of Afrika of Azië of noemt u maar op hoor… Stel je voor! Dat zou me een toestand worden. Hoe zou dat moeten met de achterblijvers? Nee… maar voor òns antwoord moeten we natuurlijk eerst omzien en goed luisteren… naar onze oude moeder, naar uw buren, naar die oude eenzame meneer, en naar die zieke tante, en naar die mevrouw die u altijd meeneemt naar de kerk, en naar de vluchteling die op onze weg komt, en naar die medechristenen van ons in Arad… De essentie van onze roeping ligt besloten in het antwoord dat wij geven. Ja toch…?
En de familie Punt? Dìe moeten we steunen… bij hùn antwoord… daar in Bolivia, bijvoorbeeld via een bijdrage op bankrek.nr. 400736837 (kindertehuis). Informatie kunt u krijgen via het adres Leekeerd 18, 2645 GB Delfgauw.