Eigenlijk ben ik al van jongs af aan zanger in hart en nieren. Dat werd mij laatst nog eens duidelijk gemaakt door de verkoopster in een Franse dameskledingzaak, waar ik met mijn dochter een nieuwe ‘outfit’ voor haar aan het kopen was. Ik had haar dat namelijk beloofd omdat zij zichzelf weer zo keurig op gewicht had gebracht na het krijgen van vier kinderen. En er paste haar bijna niets meer. Ik liep kennelijk al neuriënd de zaak door, al speurend naar de juiste kleding, en de verkoopster moest om mij lachen: “Vous êtes un chanteur, monsieur…,” zei ze. Zij had kennelijk wel plezier in een man die voor een vrouw kleding uitzocht en er ook nog bij liep te neuriën. Dat kwam ze niet zo vaak tegen, zei ze overtuigd; de meeste mannen stonden zich in zo’n geval een beetje nukkig te vervelen. Ach ja, ik ben wat dat betreft misschien een uitzondering, en neuriën en zingen doe ik vaak zonder het te merken. En wie houdt er nu niet van zingen? Iedereen toch eigenlijk wel?
Kent u mensen die helemaal helemaal niet kùnnen zingen? Ik bedoel van die lieden die maar geen melodieën op de juiste toon kunnen voortbrengen, of van die brommers die alleen maar basachtige geluiden maken en ook nooit de juiste toonhoogte weten te treffen? Afschuwelijk lijkt mij dat, vooral als je naast zo iemand in de kerk zit!
Ik heb begrepen dat het nieuwe liedboek is uitgekomen. Dat doet mij eigenlijk wel deugd en ik ben benieuwd welke liederen er allemaal instaan en vooral… welke niet. Afgezien van het avondgebedje ‘Ik ga slapen, ik ben moe…’ is het eerste christelijk getinte lied dat ik mij van heel vroeger herinner, ik moet toen een jaar of vier zijn geweest, het volgende:
-Een keizer trok dapper de wereld rond
-met duizend soldaten. Elk volk dat hij vond
-dat moest het verliezen: hij won het altijd.
-Hij woonde te Rome vol majesteit!
Als iemand van u dit lied kent, dan hoor ik het graag! Het lied heeft een aardige melodie, die ik u zó nog kan voorzingen, en dan nog veel meer coupletten over keizer Augustus en Jezus, die ik geen van alle meer kan reproduceren. Dat lied moet ik hebben geleerd op de “bewaar”school, zoals dat toen heette, òf van twee nichten die zo’n vijftien à twintig jaar ouder waren dan ik en zo nu en dan op mij pasten en mij liedjes leerden zingen. Ach, ik was toen toch zo’n aardig kereltje en ik had een prachtige hoge stem, hebben ze mij verteld en van dát lied heb ik lange tijd alle coupletten gezongen. Ik heb de tekst later nooit ergens kunnen achterhalen. De ene nicht is overleden en de andere is haar geheugen behoorlijk kwijt. Mijn ouders wisten het ook niet meer.
Weet u wat ik nu graag zou willen? Dat de complete tekst van al die coupletten in het nieuwe liedboek zou zijn opgenomen! Dat zou geweldig zijn, ik ben zelfs bereid het gehele lied in de kerk vóór te zingen, maar ik denk niet dat dit erin staat.
En dan heb ik nòg een wens… namelijk dat psalm 146 is opgenomen met als melodie, wat ze vroeger de schoolwijs noemden. Die vind ik stukken mooier dan die vervelende dreinmelodie die we nu hebben. Nou ja, we zullen dat maar even afwachten, maar ik vermoed dat ook aan die hartewens niet is tegemoet gekomen. Och, je kunt niet alles hebben …
Wat ik wel zeker weet, is dat we zullen blijven zingen in de protestantse kerk. En ik doe mee. U toch ook? Er gaat niets boven zingen, zelfs als hier en daar “gebromd” wordt!