Zou het beeld van de toekomst van de wereld er in 2010 er wel rooskleurig uitzien? Ik heb de neiging om dat te betwijfelen. Misschien komt dat wel omdat mijn venster naar die wereld -mijn televisiebeeld- zwarte randen heeft, één aan de boven- en één aan de onderzijde. Mijn blikveld heeft dus rouwranden. Kijk, er zijn natuurlijk lieden die zullen beweren dat ik onvoldoende met mijn tijd meega, maar ik geloof daar zelf niets van. Nee... maar ik ben van mening dat de ontwerpers van televisietoestellen veel meer dan tot nu toe rekening dienen te houden met mijn randvoorwaarden. Zo verwacht ik bijvoorbeeld dat op mijn toestel een speciaal lampje moet kunnen staan om een schilderij te belichten, dat vlakbij aan de muur hangt. Maar ja, die schermen van tegenwoordig zijn zó dun dat zo’n lampje daarop echt heel wiebelig staat, en dat is dan zwak uitgedrukt. Ook voor de kleurstelling en de vormgeving van mijn televisiebeeld heb ik specifieke wensen, die kennelijk in het geheel niet stroken met die van de familie Philips of hun Japanse verwanten. Tja, wat móet ik dan? Ik kan weinig anders doen dan maar vasthouden aan het oude en vertrouwde. Maar als ik zoiets al te halstarrig doe, dan moet ik leren leven met de gevolgen: rouwranden langs het beeld. Want wat wordt uitgezonden ontvàng ik wel, jazeker, maar ik verwerk het niet helemaal goed, de beelden passen kennelijk niet in mijn denk- en kijkraam en daardoor wordt het zicht vertekend of vervaagd. Het zal behalve aan de techniek dus ook wel aan mij liggen, denk ik.
Misschien zie ik het allemaal soms niet goed, en slaat dat woord van Jesaja ook op mij (Jesaja 6:10 e.v.) “Maak het hart van het volk ongevoelig (vet), stop hun oren toe, smeer hun ogen dicht. Dan kunnen ze met hun ogen niet zien, met hun oren niet luisteren, en tot hun hart zal het niet doordringen...” Ik heb wel eens het idee dat dit zelfs voor onze huisdieren opgaat, in elk geval wèl voor mijn kat. Dat beest van mij heeft tegenwoordig geen enkele belangstelling meer voor vogeltjes; dat kan ik niet normaal vinden. Hoewel... Het zicht op onze dieren moet ik tegenwoordig ook enigszins bijstellen. Nog niet zo lang geleden dacht ik dat mijn kat naar zijn aard geschapen was, maar die “aard” zijn we nu helemaal kwijt in het verhaal in Genesis. Kijkt u het maar eens na. Tegenwoordig is al het geschapene gewoon in “soorten” gemaakt. Zo klinkt het wat gewoner, maar het geeft toch een ander zicht op het geheel en het stemt tot nadenken.
Voor veel mensen geldt dat ze moeite hebben allerlei zaken in de juiste proporties te zien: in de verhouding met hun man of vrouw, met een kind, met mensen in hun directe omgeving, met buren, met hun kerk...
De komende weken vormen weer een periode van nadenken en overdenkingen, zoals altijd met kerst, en rond oud- en nieuwjaar. Hoe was het nu eigenlijk in het jaar dat we erop hebben zitten, in de tijd die we gehad hebben en wat moeten we verwachten van de tijd die komt? Hoe sta ik ervoor? Zijn er zaken die ik terug moet draaien, dingen die ik ongedaan moet maken? Misschien moet ik mijn blikveld wat anders inrichten.
Ik wens ons allen toe dat wij in het komende jaar 2010 een goede voorstelling van zaken zullen hebben, dat onze beeldvorming goed zal zijn en dat wij de dingen, zonder rouwranden, in het perspectief zullen kunnen zien van de bijbelse boodschap.