In de kerken worden rond witte donderdag, goede vrijdag en stille zaterdag lijden, sterven en dood van Jezus herdacht. Trouwens, buiten de kerken ook, iedereen heeft immers paasvakantie? Nou ja, het is tegenwoordig weer iets anders dan vroeger, dat weet ik ook wel, maar met Pasen is er altijd een lang weekend. De scholen zijn dicht en velen gaan erop uit, lekker even weg, en dan kunnen ze overal in de natuur nieuw groen zien ontluiken: de lente is begonnen! En het oude groen? Dàt hoort in de tijd daarvóór, in de winterperiode, allang te zijn afgestorven.
Wij zijn bijna aan de lente toe, op ons deel van de aardbol dan. Aan onze andere kant, in Nieuw Zeeland en Australië, is het allemaal heel anders: dáár begint nu de herfst. Die kant van de wereld is trouwens helemaal raar, zo vertelde ik mijn zoon vroeger, toen hij een jaar of zes was, daar lopen de mensen omgekeerd: met het hoofd van ons af en de voeten naar ons toe! Volgens hem was dat volkomen onmogelijk; ze zouden dan toch met het hoofd naar beneden gewoon van de wereld afvallen? Hij wond zich daarover vreselijk op, vooral toen ik bij mijn standpunt bleef en hij werd heel kwaad toen ik hem probeerde uit te leggen dat voor de één “boven” heel iets anders kon zijn dan voor de ander. Maar ja, die zoon van mij controleert alles wat ik zeg. Het mag even duren maar hij komt erop terug! En ja hoor, zo’n veertig jaar later stuurt hij een ansichtkaart vanuit Australië. Wat ik kon zien was een lege, bruine woestenij met wijde kraters, geen mens te zien! Er stond één zinnetje op de kaart geschreven: Zie je nou wel dat hier iedereen eraf is gevallen?
In de tijd dat mijn kinderen nog op de basisschool zaten, heb ik hun wel eens gevraagd, als ze met vriendjes en vriendinnetjes bij ons thuis waren. Wat is, denken jullie, het grootste christelijke feest? Het antwoord kwam vrij snel en was unaniem ‘Het kerstfeest natuurlijk’ en ze waren het duidelijk allemaal met elkaar eens. Hoewel ik best wist dat ik het daar niet mee eens hoorde te zijn, heb ik toen maar geen poging ondernomen hen tot een ander inzicht te brengen. Het belangrijkste christelijke feest is natuurlijk Pasen; dat wist vroeger toch zeker iedereen? Nou ja… behalve dan die schoolklas die ik net noemde, maar ik hoop wel dat het kennisniveau van die leerlingen met de jaren wat is toegenomen, alhoewel ik daar soms wel aan twijfel.
Pasen is de tijd van de opstanding, van de overwinning van leven op dood. Waarom kan ik nou de gedachte nooit van mij afzetten dat veel te weinig mensen dit eigenlijk weten? Tja, en veel leren ze er ook echt niet bij hoor, en al die “wereldlijke” vieringen in deze tijd voegen daar ook niet veel toe aan toe.
De Mattheuspassion van Bach mag zich dan in een grote belangstelling verheugen, zeker in ons land, maar die eindigt wèl in een dissonant na het lijden en sterven van Jezus. Ook het spektakelstuk “The Passion”, dat elk jaar wordt opgevoerd en waar de jeugd en de televisie nogal wat aandacht voor hebben, eindigt met de lijdensweg en de dood van Jezus. En dat allemaal terwijl het christendom juist zijn òpstanding predikt: de Heer is ‘waarlijk opgestaan’!
Vroeger heb ik dat ook aan die zoon van mij verteld en voorgelezen. Hij heeft vast geprobeerd het te controleren. Ik verwacht dus binnenkort van hem een ansichtkaart of per e-mail een foto uit Israël met daarop een open rotsgraf en een kort bericht: “Zie je nou wel, papa, dat……?” Ja, wat zou hij daar eigenlijk nog meer op zetten…?