Herinnert u zich mijn kleinzoons in Frankrijk nog? Vàst wel! Het was in 2009 dat ik in dit blad uitgebreid gewag heb gemaakt van de lessen van één van hen op een rooms-katholieke catechisatie in Frankrijk. De manier waarop hij zijn ervaringen verwerkte en zijn kennis vergrootte, heeft zijn geloof doen opbloeien. Sindsdien ging het kereltje zijn eigen vrome gang en het leek mij het beste de rest maar over te laten aan de Heilige Geest.
Nu wil het geval dat de jongen een oom heeft die wel erg verstrikt is in de rooms-katholieke leer. Ik moet erbij zeggen, dat hij geen èchte oom is maar een neef van zijn vader, een ‘bijna-oom’ dus, èn hij is ook nog zijn peetvader! En dàt is een heel belangrijke en invloedrijke functie in het leven van een rooms-katholiek kind. Die oom had het in zijn hoofd gehaald om de zomervakantie in een bedevaartsoord in Noord-Italië door te brengen, San Damiano genaamd. Nu is dat nog tot dááraan toe, maar hij nam mijn kleinzoon (met goedkeuring van de ouders) mee, en dàt nu was natuurlijk vragen om problemen want de jongen heeft duidelijk mijn persoonlijke kritische genen geërfd.
Naar ik heb gehoord ging dat daar van ’s ochtends-heel-vroeg-opstaan, via vele weesgegroetjes en eindeloze paternosters, tot géén-televisie-kijken en ’s avonds heel-vroeg-naar-bed. Het was allemaal kortom helemaal niet wat hij zich als elfjarige van zijn leven in een vakantie had voorgesteld. Nee, al die dagen en nachten in San Damiano waren tot groot verdriet van de oom in het geheel niet aan hem besteed geweest. Voorwaar, die kleinzoon van mij was vrijwel geheel van zijn geloof gevallen en dat was voorheen zeer groot...!
Hij keerde terug naar zijn vader- en moederstad met grote twijfels in het hart over de dingen die hij voorheen zéker meende te weten. Hij zat in een crisis! Met zijn ouders praatte hij daarover niet zo erg veel, maar ze konden het duidelijk merken: de jongen was duidelijk in zichzelf gekeerd en hij las erg veel in van die rooms-katholieke blaadjes van het soort zoals dat er voor de jongere jeugd bij sommige protestantse groeperingen óók wel is.
Op zekere morgen was het zover. Mijn dochter belde naar Breda en vertelde dat onze kleinzoon volgens haar protestant geworden was. En het verhaal gaat veelbelovend verder… De jongen had van een protestantse oom en tante in Nederland ter gelegenheid van een feest vijftig euro gekregen, die hij geheel naar eigen inzicht kon besteden: een enorm bedrag!
Dat geld heeft hij als een goed discipel besteed door er visgerei voor te kopen. Hij zou dat gaan gebruiken in de beek en het meertje, die zich bevinden in het land achter de tuin van het ouderlijk huis. ‘Ik ga vissen’, zal hij wel gezegd hebben, al was het alleen maar om al die door hem nog niet verwerkte narigheid van San Damiano te vergeten.
Ik verwacht dat hij binnen afzienbare tijd een papier met enige stellingen op de deur van de plaatselijke Rooms-Katholieke Kerk gaat plakken. Hij heeft het in zich! Hoe dat gaat aflopen ?!?